|
|
|
Davos (Gryzonia)
|
Ponad 300 km tras na terenach Davos-Klosters i najwyżej położony w Europie browar, czyli "last beer stop before heaven". A ponadto 54 urządzenia transportowe i 6 tras saneczkowych. Atrakcyjne oferty w apartamentach Solaria w Davos - w ofercie wielu polskich biur podróży.
Więcej informacji o Davos na stronie internetowej:
|
|
|
|
Kasprowy Wierch: końcówka sezonu
|
Pogorszyły się warunki narciarskie na trasach w rejonie Kasprowego Wierchu. Tylko na szczytach Tatr temperatura spada poniżej zera.
Warunki na trasach narciarskich w kotłach Goryczkowym i Gąsienicowym są coraz trudniejsze. Wysoko w Tatrach w środę sypał przelotny śnieg, w dolinach pada deszcz. Temperatura waha się od minus 4 do plus 5 stopni. Pokrywa śnieżna jest bardzo zróżnicowana - od 20 do 140 centymetrów śniegu. Nartostrady z hali Gąsienicowej i Goryczkowej są z powodu braku śniegu zamknięte.
Kolej na Kasprowy Wierch i wyciągi krzesełkowe kursują. Według dyrektora do spraw technicznych PKL Pawła Murzyna, po długim majowym weekendzie kolej przejdzie kilkudniowy przegląd gwarancyjny i nie będzie wtedy wywozić turystów.
|
|
|
|
Trasy - Zakopane - Stok slalomowy - Nosal
|
Na północnym stoku reglowego szczytu Nosala (1206 m), przy wyciągu krzesełkowym znajduje się słynny stok slalomowy, na którym jeszcze w latach 70. odbyły się zawody narciarskiego Pucharu Świata, a do dziś regularnie odbywają się zawody FIS w slalomie, m.in. Mistrzostwa Polski. Jest to najbardziej stroma trasa w Polsce.
Słynna trasa powstała w latach 1953-54 i trudno się dziwić, że uchodzi za wzorzec trasy slalomowej. Na całej długości jest równo nachylona i tylko raz lekko zakręca. Dziś jest sztucznie oświetlona i oczywiście naśnieżana. Długość trasy to 650 m, różnica wysokości 220 m. Wjazd odbywa się krzesełkiem jednoosobowym. Z górnej stacji wyciągu skręt w lewo i pod linami nośnymi wyciągu wjeżdżamy na przecinkę o szerokości 40-50 metrów.
Łatwy dostęp do Nosala ściąga narciarzy - góra jest popularna nie tylko wśród najlepiej jeżdżących, dlatego na stromiźnie popołudniami tworzą się muldy. Stok trzeba zaliczyć rano, zaraz po pracy ratraków. W dolnym odcinku trzeba uważać na tłok - znajduje się tu wyciąg orczykowy Tatrapoma, który obsługuje dolną - szeroką i płaską część góry.
Rodzaj wyciągu: krzesełko jednoosobowe
Długość wyciągu: 598 m
Długość trasy narciarskiej: 650 m
Przewyższenie: 230 m
nachylenie średnie: 31,8%
|
|
|
|
Jazdę ekstremalną można uprawiać na dwa sposoby.
|
Pierwszy to wykonywanie skrętów jakby z osobna, czyli skupianie się na pojedynczych łukach z przygotowaniem dla każdego z osobna, oraz drugi coś w rodzaju śmigu, czyli podejście do całej serii skrętów jako do całości. Preferuje się tą drugą metodę ze względu na to, że jest bardziej dynamiczna i więcej w niej "akcji".
Po nabraniu odpowiedniej prędkości należy wyprowadzić się do pozycji wyjściowej, czyli wykonać skręt aby znaleĽć się w poprzek linii spadku stoku (po prostu jechać w linii poziomej). Od tego momentu możne zaczynać kręcić ekstremalny funcarving. Pozycja powinna być przesadnie niska, niemalże kucąca a narty przesadnie szeroko (jakieś 70cm jedna od drugiej).
Zdecydowanym ruchem należy przenieść ciało nad nartami w kierunku odstokowym. Nastąpi zmiana krawędzi w nartach a ciężar ciała samoczynnie wyląduje na wewnętrznej narcie, która zacznie wykręcać nowy łuk. Rękę wewnętrzną należy skierować w stronę śniegu, lecz nie kłaść jej na siłę na podłożu, gdzieś w pobliżu nart, ale dużo wyżej mniej więcej równolegle do linii barków, skierowaną trochę do przodu. Wychylenie można pogłębiać aż do momentu kiedy będziemy szorowali pachą po stoku. Rękę zewnętrzną można skierować do wewnątrz skrętu i też próbować położyć ja na śniegu. Mamy wtedy tak zwaną pozycję kociaka.
Uwaga !!! W żadnym wypadku nie powinno się kłaść na śniegu ręki wewnętrznej poniżej kolana, ze względu na to, że każda nierówność terenu o którą możemy zahaczyć w czasie jazdy zrobi z pomocą waszego piszczela piękną dźwignię, której efektem w najlepszym wypadku może być siniak a w najgorszym złamanie przedramienia. Bardzo dobre efekty daje próba położenia się po prostu na brzuchu obok jadących nart, coś jakby wykonywało się skręt na "przedniej" krawędzi deski snowboardowej. W takim przypadku pozycja narciarza jest jeszcze bardziej zwrócona w kierunku stoku i wymusza jeszcze mocniejsze dociążenie wewnętrznej narty, zwiększając pewność trzymania nart.
Narta zewnętrzna nie bierze praktycznie udziału w jeździe, służy jedynie do utrzymywania równowagi w balansie, obciążenia tyłu lub przodu. Odpowiednio, wypychając nartę zewnętrzną do przodu zwiększamy obciążenie tyłów a pozostawiając ją bardziej za nartą wewnętrzną, powodujemy przeniesienie ciężaru ciała na przody. Generalnie narta zewnętrzna lekko tylko muska śnieg rysując ślad cięty lub jest nawet całkowicie w powietrzu.
W tym momencie znajdujemy się w pełnym wychyleniu, leżąc całym ciałem na stoku. Kiedy znajdziemy się już w pozycji "leżącej" pozostaje albo wytrzymać ją do końca skrętu albo spróbować świadomie zerwać przyczepność nart poprzez przeniesienie nacisku z wewnętrznej narty na szorujące po śniegu biodro i zsunąć się bezwładnie kilka metrów w linii spadku. Ta ewolucja nazywa się bodycarving i jest przez większość określana mianem najbardziej widowiskowej ze wszystkich sztuczek funcarvingowych. Tą techniką można pokonywać naprawdę strome stoki ponieważ poza niewątpliwymi walorami estetycznymi posiada też walor hamujący. Najbardziej efektowny bodycarving ma miejsce wtedy, kiedy jest niezamierzony a jest efektem na przykład wybutowania.
Jeżeli chodzi o płynne przechodzenie z jednego skrętu w następny poleca się metodę opisywaną przez Waltera Kuchlera pod nazwą "szczupak". Polega ona na energicznym przerzuceniu ciała nad nartami z pozycji dostokowej w odstokową w sposób podobny jakbyśmy chcieli rzucić się głową w dół stoku wykonując ruch podobny to tego, jaki wykonuje się na przykład przy zanurzaniu się bokiem ciała w wodzie o głębokości 50 cm (coś jakby próbować pływać strzałką w płytkiej wodzie). W ten sposób od razu jesteśmy w parterze bez niepotrzebnego wstawania pomiędzy skrętami. Brzmi to może nieco nieprawdopodobnie, zwłaszcza dlatego, że w pewnym momencie nasze narty znajdują się wyżej niż głowa, ale jeżeli się przełamiecie i zrobicie to, sami zauważycie, że nie jest to ani trudne ani niebezpieczne a jak w tym wszystkim znajduj
|
|
|
|
Szwajcaria: Mürren - Trasy do funcarvingu
|
Tereny narciarskie wokół Murren stanowią część jednego z najbardziej atrakcyjnych regionów sportów zimowych w całych Alpach, jakim jest Jungfrau Top Ski Region. Należą do niego jeszcze dwie inne miejscowości - znane z rozgrywanych tu zawodów alpejskiego Pucharu Świata - Wengen oraz bardziej zaciszny Grindelwald.
Jungfrau Top Ski Region to w sumie ponad 200 km tras narciarskich o różnym stopniu trudności. Na zimowy wypoczynek (niekoniecznie narciarski) przyjeżdżają tutaj turyści z całego świata, co nadaje temu miejscu niezwykle kosmopolityczną atmosferę.
Teren narciarski Murren to przede wszystkim trasy na zboczach Schilthornu (2 971 m n.p.m.), na którego szczycie zlokalizowana jest znana doskonale miłośnikom filmów z Jamesem Bondem obrotowa restauracja Piz Gloria ["W służbie Jej Królewskiej Mości"].
Zjazd z wierzchołka tej góry (przynajmniej w szczytowych partiach) stanowi prawdziwe narciarskie wyzwanie. Mniej wprawni narciarze powinni raczej wystartować z położonego niżej, na wysokości 1 912 m n.p.m., Allmendhubel, gdzie zbocza robią się już znacznie łagodniejsze.
W sumie teren narciarski w bezpośrednim sąsiedztwie Murren liczy nieco ponad 50 km tras, z czego zdecydowaną większość stanowią te o średnim stopniu trudności.
Narciarze biegowi przyjeżdżający do Murren mają tutaj do dyspozycji kilkanaście kilometrów tras. Doskonałe warunki śniegowe panują na dnie zacienionej doliny Lauterbrunnen. Wysokogórska trasa wytyczana jest na Allmendhubel.
Miejscowość Murren, w przeciwieństwie do renomowanego kurortu Wengen, posiada spokojną i bezpretensjonalną atmosferę. W wiosce udało się zachować tradycyjny charakter zabudowy, prawie całkowicie wyeliminować ruch samochodowy.
Top Ski Region, do którego należy Murren, co sezon jest miejscem rozgrywania licznych, często bardzo prestiżowych, imprez sportowych. Odbywają się tu m.in. zawody zaliczane do klasyfikacji alpejskiego Pucharu Świata.
Generalnie jest to rejon, gdzie nudzić nie będzie się nawet ten, dla kogo narty nie stanowią głównej treści zimowego urlopu.
|
|
|
|
Zasady rozgrywania slalomu carvingowego
|
Skręty na krawędziach są stosunkowo łatwe i nawet przy stosunkowo małej prędkości można nieźle pochylić się w wirażu. Tak ostry skręt cięty wykonuje się tylko na nowoczesnych nartach typu fun lub slalom. Łuk zwykle odpowiada fabrycznemu promieniowi desek i wynosi na przykład 12 m. Jazda jest łatwa. Nie trzeba z całą siłą naciskać na narty, bo są ekstremalnie taliowane i same wyginają się w łuk pod ciężarem ciała.
Slalom carvingowy rozgrywany jest na stromych lub średnio nachylonych, dość krótkich trasach. Składa się z 10 do 18 skrętów wytyczonych przez kolorowe, niskie boje. W jednym skręcie mogą być ustawione trzy różnokolorowe boje, których okrążenie punktowane jest w zależności od odległości od linii spadku stoku (3, 4 lub 5 pkt. - im dalej od linii, tym więcej punktów). Wynik to iloczyn czasu i łącznej liczby zdobytych punktów. Zawodnicy startują bez kijków. Na trasie mogą być wybudowane przeszkody terenowe, np. progi lub fale utrudniające przejazdy. Slalom carvingowy jest pierwszą i dotąd jedyną taktyczną konkurencją narciarską. Wybiera się trasę w zależności od jej konfiguracji i ustawienia boi (np. szybko z małą liczbą zdobytych punktów lub odwrotnie).
|
|
|
|
Technika w jeździe fun
|
W jeździe fun jedną z najważniejszych rzeczy jest szerokie prowadzenie nart. Narty są równomiernie obciążone, a czasem bywa nawet tak, że ciężar naszego ciała w zdecydowanej większości przypada na nartę wewnętrzną (górną). Istotne jest mocne pochylenie ciała do przodu oraz mocne ugięcie nóg. To powoduje, że przy mocnym wychyleniu ciała do wewnątrz skrętu nasze biodro praktycznie dotyka śniegu.
Ćwiczenia:
- w celu mocniejszego włożenia biodra do środka skrętu, kładziemy zewnętrzną dłoń na biodrze pchając je do wewnątrz skrętu, drugą rękę wyciągamy przed siebie i wskazujemy nią kierunek jazdy;
- w celu wyczucia różnicy obciążeń między nartą górną, a dolną kładziemy dłonie na kolanach starając się mocniej nacisnąć dłonią na górne kolano, co powoduje, że większa siła oddziałuje na zewnętrzną krawędź górnej narty;
- w celu równoległego prowadzenia narty górnej i dolnej zaciskamy obie dłonie w pięści i łączymy częściami przyśrodkowymi, wkładamy je między kolana i ćwiczymy jazdę równoległą z rękami umieszczonymi między kolanami w wyżej opisany sposób; ważne w tym ćwiczeniu jest, aby sylwetka była pochylona do przodu, a piszczele opierały się o języki butów;
- w celu bardzo szerokiego prowadzenia nart i równomiernego zakrawędziowania obu nart, uginamy jedną rękę w stawie łokciowym do kąta 90o, podobnie w stawie nadgarstkowym również do kąta 90o kierując dłoń w górę, następnie zgiętą rękę wkładamy pomiędzy kolana, drugą ręką pchamy zewnętrzną część dolnego kolana w kierunku do stoku, ćwiczenie to jest kontynuacją wyżej opisanych ćwiczeń;
- w celu "uruchomienia" górnej narty i postawienia jej mocno na zewnętrznej krawędzi, jadąc w skos stoku dolną ręką pchamy wewnętrzną część górnego kolana w kierunku dostokowym. drugą rękę wyciągamy natomiast jak najwyżej w kierunku dostokowym (staramy sie dosięgnąć śniegu), zmiana kierunku skrętu powinna być poprzedzona zmianą ułożenia rąk;
|
|
|
|
Funcarving
|
Krótkie mocno taliowane narty sprawiły, że narciarstwo znów zaczęło cieszyć. Pojawił się funcarving i ekstremalne wychylenia ciała, aż do szorowania biodrami po śniegu. Dziś chyba moda na fun już trochę ucichła, ale bezsprzecznie jest to jedna z bardziej widowiskowych ewolucji narciarskich.
Obecnie nie istnieje już grupa nart fun, tak jak było to jeszcze kilka lat temu, kiedy zaobserwowaliśmy boom na carvingi. Producenci nart zaniechali wytwarzania nart fun, gdyż było to nieopłacalne. Okazało się, że mimo wszystko zwolenników tak ekstremalnych pozycji na nartach nie jest wcale tak wielu, a większość narciarzy podchodzi z dystansem do jazdy bez kijków. Czas pokazał, że niekoniecznie trzeba jeździć cały czas fun, żeby być "trendy", jednocześnie że jazda bez kijów to duża swoboda, wolność i zabawa. Oczywiście, jeśli mamy odpowiednie do tego narty.
W takim razie jakie narty, jeśli grupa fun nie istnieje, a chcemy bawić się w fun? Najlepsze pod tym względem są narty slalomowe. Ich promień skrętu, to ok. 11-13m, co sprawia, że są idealnymi kandydatami na narty do funu. Oczywiście inne grupy nart nie są pozbawione swoich szans, no może poza nartami gigantowymi. Obecne na rynku mocne taliowanie sprawia, że nawet narty dla średniozaawansowanych umożliwiały będą zbliżenie się do śniegu i posmakowanie radości funu. Pomocna jest jednak, a może okazać się nawet niezbędna płyta pod wiązaniem.
Fun wymaga sporej sprawności, odpowiedniego sprzętu i odwagi. Nierzadko się zdarza, że pierwsze próby kończą się bliskim kontaktem ze śniegiem, ale włącznie z utratą tego kontaktu poprzez narty. Nie bójmy się położyć na śniegu, upadki na biodro nie są z reguły niebezpieczne.
|
|
|
|
|
|
|
