O teokracji laickiej
 
Na manowcach redukcjonizmu

Storpedowanie kandydatury Rocco Buttiglionego na stanowisko europejskiego komisarza sprawiedliwości wywołało dyskusje także w Polsce. Środowiska lewicowe i część liberalnych z zadowoleniem przyjęły to rozstrzygnięcie. Jakiś czas temu, w telewizyjnym programie z cyklu „Warto rozmawiać”, pełnomocnik rządu do spraw równego statusu płci, Magdalena Środa stwierdziła, że ktoś, kto deklaruje poglądy sprzeczne z obowiązującym ustawodawstwem, nie może pełnić funkcji ministerialnych. Zdaniem minister Środy, opinie Buttiglionego dotyczące homoseksualizmu i miejsca kobiety w rodzinie rozmijają się rażąco z obowiązującym w Unii Europejskiej pojmowaniem praw człowieka i swobód obywatelskich.

W tej sytuacji musi dziwić to, że pani pełnomocnik nie podała się jeszcze do dymisji. Deklarowane przez nią poglądy na aborcję są sprzeczne nie tylko z obowiązującą w Polsce ustawą o ochronie życia, ale i z konstytucją. Można więc zapytać: gdzie tu jest logika? I gdzie konsekwencja?

Zostawmy jednak sofistykę Magdaleny Środy. Są sprawy ważniejsze. Warto się zastanowić, dlaczego lewicę i laickich liberałów oburzyło odwoływanie się przez polityka do instancji, jaką jest własne sumienie. Może problem tkwi w materialistycznym redukcjonizmie, który pozostaje obowiązującym paradygmatem w przestrzeni publicznej dzisiejszej Europy. W opublikowanej niedawno na łamach „Gazety Wyborczej” rozmowie z Rocco Buttiglione, włoski polityk przytoczył słowa wypowiedziane przez niego w trakcie przesłuchiwania go jako kandydata na komisarza unijnego: „Gdyby wszyscy grzesznicy mieli iść od więzienia, nikt nie chodziłby wolny, a ja trafiłbym za kratki jako pierwszy. Ale na szczęście istnieje różnica pomiędzy sferą moralności, polityki i prawa”.

Materialistyczny redukcjonizm nie odróżnia ustawodawstwa od etyki, sfery politycznej od sfery religijnej, zbrodniarza od grzesznika, policjanta od księdza, przywódcy politycznego od autorytetu duchowego. Nie uznaje więc także władzy sumienia, bo jest ono czymś „ulotnym”. Rytuały „uśmiercania Boga” – zarówno laicko-oświeceniowe, jak i postmodernistyczne – przynoszą rezultat. Ci, którzy oskarżają Buttiglionego o brak tolerancji dla „mniejszości seksualnych”, przykładają do nauczania Kościoła katolickiego własną miarę. Dla oskarżycieli tych, grzesznik znaczy tyle samo co przestępca. W ich interpretacji ustawodawstwo nabiera cech religii, a ustawy – dogmatów religijnych.

Nasuwają się więc proste wnioski. Jeśli Boga nie ma, to i Jego miłosierdzie staje się fikcją. Pozostają osądy ludzkie. Dlatego, żeby nie dopuścić do dyskryminacji „gejów” (potencjalnych ofiar zbrodni), trzeba zacząć dyskryminować chrześcijan (potencjalnych zbrodniarzy). Innego wyjścia nie ma. Oto „teokracja” laicka w całej swej okazałości. I w tym kierunku zdaje się podążać Unia Europejska.

Filip Memches


Znalazłem ten artykuł na stronie Frondy.

[19:58 01/12/04]